De week van weer beginnen na de vakantie, van enkele handhavingskwesties, van kennismaking met Harry Boeschoten, de nieuwe regiodirecteur Zuid van Staatsbosbeheer, van overleg met collega Bruls, van de Floriade 2012 en hoe Griendtsveen en De Peel daarvan gaan profiteren, van het Western-weekend, het miniorenvoetbaltoernooi van Wittenhorst, de Harmoniefeesten, het zomerfeest Kronenberg, vervolg van het Limburgs kampioenschap paarden in Lottum, en vele andere activiteiten.

Daarnaast heb ik deze week het bedrijf bezocht van John en Mieke van Dooren, x91Passie voor Visx92 in Sevenum (www.passievoorvis.nl). Beide ondernemers timmeren hard aan de weg om de gekweekte paling te promoten, te laten zien hoe die gekweekt wordt, gerookt en klaargemaakt. Met hun proeverij en terras hebben John en Mieke hun bedrijfsaktiviteiten weer verbreed. Het bezoek aan dit bedrijf had nog een specifieke reden nl. de contacten van John in Zuid-Korea en de vraag van de burgemeester van Buyeo (100.000 inwoners) om een uitwisseling met Horst aan de Maas. Ik heb met John de realiteit van de mogelijkheden besproken en een relatie gelegd met de Floriade 2012. Op 12 juni volgend jaar staat zeer waarschijnlijk Zuid-Korea als landenthema centraal op de Floriade. Een mooie gelegenheid om dan een Zuidkoreaanse delegatie o.l.v. hun burgemeester te ontvangen op het gemeentehuis. Een uitnodiging daartoe heeft John op zak als hij binnenkort weer naar dit land afreist. Voor de internationale relaties van ons bedrijfsleven biedt de Floriade volgend jaar uitgelezen kansen om de banden aan te halen. En als het in het belang is van onze lokale economie zullen wij graag meewerken aan het officieel ontvangen van internationale delegaties. Dit en nog veel meer mogelijkheden voor de bedrijven, de cultuur en de samenleving van Horst aan de Maas zullen binnenkort gepresenteerd worden in een lokaal plan van aanpak dat besproken gaat worden met tal van stakeholders in onze gemeente. Het wereldpodium dat Floriade heet hebben we maar xe9xe9n keer.

Deze week zijn alle vakanties nog volop aan de gang en heb ik zelf ook nog vakantie. Maar terug in Nederland kriebelt het toch en bereid ik me al voor op komende weken. Deze week heb ik samen met wethouders Lucixebn Peeters (Venray), Wim Hermans (Peel en Maas) en Paul Vogels (Leudal) nog een gesprek met oud-Minister Alders in Utrecht in het kader van het nationale debat over megastallen. In het gesprek geven we met nog enkele andere gemeenten uit het land aan hoe wij aankijken tegen de discussie, welke specifieke ervaringen en vraagstukken wij hebben in Noord-Limburg. Ter voorbereiding op deze bijeenkomst heb ik navolgende opinie geschreven.

Debat megastallen
x91Het gaat om een toekomstbestendige veehouderij, niet om de grootte van de stalx92
De roep om een plafond aan de omvang van de veehouderijstal is de verkeerde oplossing voor een terechte vraag: waarheen met onze intensieve veehouderijsector?

Niet het landelijk bepalen van een bovengrens aan de grootte van een stal is de gewenste uitkomst van het maatschappelijk debat over megastallen. Dat zou lijken op symboolpolitiek en symptoombestrijding. Alleen al in Limburg hebben we nu al meer dan 140 vergunde stallen die voldoen aan de definitie van x91megastalx92. De kern van het door staatssecretaris Bleker ingezette debat over megastallen gaat over welke visie hebben we op de toekomst van de veehouderijsector in ons land. Een toekomstvisie die hard aan herziening toe was na de uitbraak van dierziektes die serieuze risicox92s meebrachten voor de volksgezondheid.

Uit onderzoek blijkt dat de opvattingen van de Nederlandse bevolking uiteen lopen: 17% wijst megastallen resoluut af, terwijl 13% ermee instemt. De grootste groep heeft nog geen definitieve mening bepaalt. In het nuttige brede maatschappelijke debat dat nu gaande is onder leiding van oud-minister Alders gaat het gelukkig ook steeds meer om onze visie op de toekomst van de veehouderij in Nederland. In het debat draait het vooral om de argumenten op het gebied van dierenwelzijn en mogelijke risicox92s voor de volksgezondheid. In het verleden ging het debat nog vooral om milieu en natuur. Door met name de uitbraak van Q-koorts en de overslag naar mensen toe is dat gekenterd.

Om aan nieuwe eisen te voldoen en de investeringen rendabel te maken zal de druk op schaalvergroting niet minder worden. De uitkomst van het debat zal dus niet zijn een begrenzing van de grootte van de veebedrijven. Bepalend zijn de nieuwe maatschappelijke eisen aan de veehouderij in relatie tot de volksgezondheid en het dierenwelzijn. Deze eisen moeten vertaald worden in een toekomstbestendige veehouderijsector. Met het accent op duurzame ontwikkeling. Uit onderzoek blijkt ook dat de meeste Nederlanders een voorkeur hebben voor een scenario waarin schaalvergroting wordt toegestaan, maar wordt gekoppeld aan strenge regels op het gebied van landschappelijke inpassing, volksgezondheid en dierenwelzijn.

Dat de veehouderijsector niet kan blijven zoals die vandaag is, zal zeker een uitkomst zijn van het maatschappelijke debat en de discussie daarna in de Tweede Kamer. Dat zal voor velen geen verrassing zijn. De varkenspestcrisis heeft destijds geleid tot de Reconstructiewet en de keuze om de veehouderijbedrijven meer te gaan concentreren in de zogenoemde Landbouwontwikkelingsgebieden. Daarbij is ervoor gekozen om deze gebieden zoveel mogelijk op afstand te zetten van belangrijke natuurgebieden. Er is in de veehouderij de afgelopen jaren veel bereikt om de natuur minder te belasten en milieu-emissies terug te dringen. Er zijn allerlei innovaties geweest die de ammoniakuitstoot, de geuremissie en zelfs de fijnstofuitstoot in de nieuwste stallen hebben teruggedrongen tot een fractie van de traditionele huisvesting. De noodzaak dus om concentratiegebieden zo ver mogelijk weg te houden van natuurgebieden is daarmee minder geworden. De uitbraak van Q-koorts en de vrees voor andere infectieziekten die kunnen worden overgedragen van dier op mens leiden nu tot een ander accent, namelijk de veehouderijbedrijven zoveel mogelijk saneren in dorpsranden en weghouden bij woonwijken. Daarmee is de concentratiegedachte niet weg. Wel zullen de gestelde eisen aan de landbouwontwikkelingsgebieden daarmee veranderen.

De winst van het huidige debat over megastallen is dat er meer aandacht is gekomen voor de relatie tussen veehouderij en volksgezondheid en dat het gewenst is dat er op dat punt heldere nationale kaders komen. Het instrument van een Gezondheidseffect screening (GES) is nog maar zeer beperkt toegepast bij het bepalen van ontwikkelingsruimte voor de veehouderij en dat zou nationaal veel beter ingekaderd kunnen worden.

En met die landelijke kaders kunnen gemeenten en provincies prima zelf bepalen welke veehouderij waar mogelijk is, waar sanering aan de orde is en hoe de kwaliteit van het landelijk gebied geborgd kan worden. Terecht wijst de VNG een landelijk regime met een absolute begrenzing van de schaalgrootte voor de veehouderij af als onnodig en onwenselijk. De gemeente staat als eerste overheid het dichtst bij de burgers en kan het beste in dialoog met alle belangen de afwegingen maken die passen bij die lokale omstandigheden. Dat is zeker geen gemakkelijke opgave voor lokale bestuurders en politici maar wel een waar zij voor dienen te staan en die zij moeten kunnen verantwoorden voor de lokale bevolking. Vanwege emoties of burgerinitiatieven de verantwoordelijkheid maar doorschuiven naar een hogere bestuurslaag zou pas echt een teken van zwakte zijn.

Op verzoek van het weekblad Hallo Horst aan de Maas heb ik gedurende mijn vakantieperiode enkele impressies opgeschreven. Voor de volgers van mijn blog heb ik deze columns hier nogmaals op een rij gezet.

Kramperen
We gaan dit jaar kamperen. Dat besluit hebben we in ons gezin dit voorjaar genomen. Jarenlang gingen we samen op vakantie met vrienden die kinderen hebben van een vergelijkbare leeftijd. De afgelopen paar jaar zijn we niet meer samen met hen op vakantie gegaan. Daar waren verschillende redenen voor. Het ene jaar de verhuizing die in de zomerperiode plaats vond; het andere jaar hadden de meiden afspraken met vriendinnen om met hen wat te ondernemen en twee jaar geleden hadden we een bijzondere reden. We dachten dat het mogelijk de laatste keer zou zijn dat we met het voltallige gezin op vakantie zouden gaan. Immers onze oudste dochter bexebindigde haar middelbare schoolcarrixe8re en ging op kamers wonen. Dus maakten we er in dat jaar een speciale vakantie van: met het vliegtuig naar een warm resort. En afgelopen jaar was de jongste dochter uitgenodigd om met een vriendin en haar familie mee te gaan naar Zuid-Frankrijk en besloten wij lekker thuis te blijven.

Dit jaar dus wel op vakantie. Echter zonder de oudste dochter die 6 maanden in Nieuw Zeeland stage loopt en er nog een maandje Australixeb aan heeft vastgeplakt. Onze vrienden hebben ons overgehaald om weer met hen op vakantie te gaan; leuk ook voor onze jongste zoon die een hartsvriendin heeft in xe9xe9n van hun dochters. Okxe9, we gaan dus samen. Maar waarheen en hoe? Vooral dat laatste hield mijn echtgenote Jolanda nogal bezig.

Enkele jaren geleden hadden we een caravan en die is verkocht. Onze vrienden hebben al heel lang een caravan waarmee ze een paar keer per jaar met hun gezin op vakantie gaan. Voor hen was duidelijk hoe we de vakantie zouden gaan vieren: met de caravan. Wij werden overgehaald. We vinden het ook wel gezellig om samen te reizen. Dus hebben we een caravan gehuurd; zo xe9xe9n die je alleen maar hoeft aan te koppelen. Alles zit erop en eraan, zeggen ze. Alleen voor kleren en beddengoed moet je zelf zorgen. We gaan dus kamperen. Hoewel ik er niet echt naar uitkijk om zolang achter het stuur te zitten en Jolanda vroeger kamperen altijd omschreef als kramperen. Volgende week meer.

Sanitair
Dit jaar gaan we kamperen. Met vrienden die een gezin hebben met 4 dochters trekken we er dit jaar met de caravan op uit. Ons gezin bestaat uit Jolanda en mij en een dochter en zoon. De oudste dochter gaat niet mee want die verblijft nog in Australixeb. Na het besluit samen met de caravan te gaan is de volgende vraag waar naar toe? Vroeger toen we ook vaak gingen kamperen, besteedden we daar niet zo veel aandacht aan. ANWB-kampeergids mee en dan zagen we het onderweg wel. Het gezin wordt groter, de kinderen ouder en dus nemen de eisen waaraan een kampeerplek moet voldoen toe. De kinderen hebben daarbij ook eigen wensen en voorkeuren. In het voorjaar spreken we af bij elkaar te komen om onze bestemming te gaan bepalen. Altijd een gezellige middag waarbij tussendoor de vaders via hun laptop selecties maken op grond van de belangrijkste keuzes. Dat we naar de zon willen is snel besloten, vervolgens gaat het om de regio, nabijheid van steden, het landschap, mogelijkheden om te zwemmen enzovoorts. De verschillende campings die op het scherm langskomen geven veel informatie met mooie plaatjes erbij. Soms kun je virtueel al over de camping lopen en een 360 graden beeld vormen van de mogelijke plekken waar je zou kunnen vertoeven. Uiteindelijk blijven er een aantal potentixeble campings over in een paar gebieden. En wat is nu uiteindelijk de doorslaggevende faktor die bepaald waar we naar zullen afreizen? De kwaliteit van het sanitair! Voor een man blijft dat een onbegrijpelijk besluitvormingsproces. Waar we nu dit jaar precies naar toegaan? Misschien vertel ik het u volgende week.

In d'n bongerd
We gaan dit jaar samen met vrienden kamperen en hebben daarvoor een caravan gehuurd en in het voorjaar een camping uitgezocht. In mijn vorige twee vakantie-columns heb ik dat al nader toegelicht. Waar we echter naar toe gaan heb ik nog niet onthult. Het bijzondere selectieproces heeft ons uiteindelijk doen besluiten dit jaar naar Zuid-Tirol af te reizen, meer concreet naar de streek rond Merano. De hoofdstad van de ' badcultuur' (!) in Italixeb, met de thermen van Matteo Thun. Een mooi gebied in De Dolomieten. Groene bergen met mooie chalets en schone dorpen. Een bijzonder gebied, want je waant je in Oostenrijk, er wordt vooral Duits gesproken en heel veel namen zijn in het Duits en toch ben je in Italixeb. Het gekonkefoezel van Engeland, Frankrijk en Rusland met Italixeb in 1915 leidde ertoe dat Italixeb zich aansloot bij de 'entente' en zijn neutrale positie verliet. In ruil daarvoor kreeg het Zuid-Tirol, uiteraard zeer tegen de zin van de toenmalige bewoners van het gebied.

In dit gebied kamperen wij in de hoofdstad van de Tiroolse fruitteelt. Vlak langs de Etsch, of de Adige zoals de Italianen de rivier noemen, waar het grootste aaneengesloten fruitteeltgebied van Europa ligt met een oppervlakte aan boomgaard zo groot als geheel Horst aan de Maas. Tussen al die appels, Golden Delicious, Gala, Stark en Braeburn hebben wij onze tent opgezet. In een mild mediterraan klimaat met overdag vooral zon en 's avonds regelmatig een buitje. De groeten dus vanuit d'n bongerd.

Lezen en eten
Dit jaar zijn we met twee families gaan kamperen in Zuid-Tirol, in Lana, midden in het grootste fruitteeltgebied van Europa. We staan met twee caravans op een kleine, maar luxe camping. Wat mij opvalt, nu we weer eens kamperen is het grote aantal schotels op campers en caravans en dat veel vakantiegangers laptops en I-pads hebben meegenomen. We kunnen ook tijdens onze vakanties niet meer zonder onze electronische hulpmiddelen. Om nog meer gastvrijheid te bieden, adverteren campings met de aanwezigheid van (gratis) wifi-netwerken zodat hun kampeerders ook tijdens de vakantie zich volop kunnen bewegen op de digitale snelweg. Ook wij x96 en onze kinderen x96 maken er regelmatig gebruik van, voor of na sportieve of culturele uitjes of na het zwemmen in het zwembad.

Daarnaast kan ik ook genieten van een goed boek. Voor deze vakantie heb ik vier boeken meegenomen en ze nagenoeg compleet uitgelezen. Het boek wat mij het meeste aansprak was het boek van Carolyn Steel getiteld x91De hongerige stadx92. De stelling van de schrijfster is dat voedsel ons leven vormt en heel veel ontwikkelingen in de geschiedenis heeft bepaald. Ze beschrijft heel mooi de afhankelijkheid van de steden door de eeuwen heen van het ommeland en hoe die wederzijdse afhankelijkheid steeds meer uit beeld is geraakt bij de moderne stadsbewoners. Ook de macht van de supermarkten wordt door deze architecte en universitair docente belicht. Het boek zet mij nog nadrukkelijker aan het denken over ons hele voedselsysteem van producent tot en met supermarkt. Na het lezen van het boek ben ik nog bewuster in het vakantiegebied de kleinere winkels gaan opzoeken van bakker, slager tot kleine kruidenier en heb ik genoten van de locale producten. Want eten vormt het leven, ook tijdens de vakantie.

Home sweet home
Net als de planning van de vakantie is ook het bexebindigen en thuis aankomen een niet te onderschatten onderdeel. Op onze camping zie je hoe verschillend mensen daarin staan. Er zijn vakantiegangers die al drie dagen voor vertrek aan het ruimen en pakken zijn; er zijn er ook die rond 10 uur ineens in beweging komen en om 12 uur weg zijn. Sommigen hebben veel tijd nodig om van de x91nieuwex92 buren afscheid te nemen, anderen zijn weg voor je het in de gaten hebt. Prachtig om dat zo af en toe eens te aanschouwen. Wij hebben geluk dat het warm en droog is als wij de dag voor vertrek de tent inpakken en de auto volstouwen zodat we de laatste nacht nog in de caravan kunnen slapen. x92s Ochtends alles rustig inpakken, x92s middags genieten van het zwembad en het terras en x92s avonds met zx92n allen naar de pizzeria om het einde van ons kamperen te vieren. Afsluitend nog een heerlijke Venetiano op het terras en nagenieten van de belevenissen. Het terugreizen verloopt de volgende twee dagen gelukkig ook voorspoedig met een overnachting in de buurt van Karlsruhe.

Bij thuiskomst is het ook hier (voor de afwisseling) warm. Het weer ruiken van het eigen huis, zien dat alles er bijna nog zo uit ziet als bij vertrek geeft een heerlijk gevoel. Het opruimen, schoonmaken en afleveren van de caravan, wassen van de kleren e.d. verloopt dit jaar even soepel als de terugreis. Het lijkt wel alsof we elk jaar kamperen en hier geoefend in zijn.

En als we dan de zondag na thuiskomst, ook de oudste dochter na 7 maanden Nieuw Zeeland en Australixeb weer in de armen sluiten besef je dat het eigenlijk nergens beter is dan x91home sweet homex92. Toch mooi dat je eerst op vakantie gaat om dat weer eens te beseffen.

 
De week van weer beginnen na de vakantie, van enkele handhavingskwesties, van kennismaking met Harry Boeschoten, de nieuwe regiodirecteur Zuid van Staatsbosbeheer, van overleg met collega Bruls, van de Floriade 2012 en hoe Griendtsveen en De Peel daarvan gaan profiteren, van het Western-weekend, het miniorenvoetbaltoernooi van Wittenhorst, de Harmoniefeesten, het zomerfeest Kronenberg, vervolg van het Limburgs kampioenschap paarden in Lottum, en vele andere activiteiten.

Daarnaast heb ik deze week het bedrijf bezocht van John en Mieke van Dooren, xe2x80x98Passie voor Visxe2x80x99 in Sevenum (www.passievoorvis.nl). Beide ondernemers timmeren hard aan de weg om de gekweekte paling te promoten, te laten zien hoe die gekweekt wordt, gerookt en klaargemaakt. Met hun proeverij en terras hebben John en Mieke hun bedrijfsaktiviteiten weer verbreed. Het bezoek aan dit bedrijf had nog een specifieke reden nl. de contacten van John in Zuid-Korea en de vraag van de burgemeester van Buyeo (100.000 inwoners) om een uitwisseling met Horst aan de Maas. Ik heb met John de realiteit van de mogelijkheden besproken en een relatie gelegd met de Floriade 2012. Op 12 juni volgend jaar staat zeer waarschijnlijk Zuid-Korea als landenthema centraal op de Floriade. Een mooie gelegenheid om dan een Zuidkoreaanse delegatie o.l.v. hun burgemeester te ontvangen op het gemeentehuis. Een uitnodiging daartoe heeft John op zak als hij binnenkort weer naar dit land afreist. Voor de internationale relaties van ons bedrijfsleven biedt de Floriade volgend jaar uitgelezen kansen om de banden aan te halen. En als het in het belang is van onze lokale economie zullen wij graag meewerken aan het officieel ontvangen van internationale delegaties. Dit en nog veel meer mogelijkheden voor de bedrijven, de cultuur en de samenleving van Horst aan de Maas zullen binnenkort gepresenteerd worden in een lokaal plan van aanpak dat besproken gaat worden met tal van stakeholders in onze gemeente. Het wereldpodium dat Floriade heet hebben we maar xc3xa9xc3xa9n keer.

Deze week zijn alle vakanties nog volop aan de gang en heb ik zelf ook nog vakantie. Maar terug in Nederland kriebelt het toch en bereid ik me al voor op komende weken. Deze week heb ik samen met wethouders Lucixc3xabn Peeters (Venray), Wim Hermans (Peel en Maas) en Paul Vogels (Leudal) nog een gesprek met oud-Minister Alders in Utrecht in het kader van het nationale debat over megastallen. In het gesprek geven we met nog enkele andere gemeenten uit het land aan hoe wij aankijken tegen de discussie, welke specifieke ervaringen en vraagstukken wij hebben in Noord-Limburg. Ter voorbereiding op deze bijeenkomst heb ik navolgende opinie geschreven.

Debat megastallen
xe2x80x98Het gaat om een toekomstbestendige veehouderij, niet om de grootte van de stalxe2x80x99
De roep om een plafond aan de omvang van de veehouderijstal is de verkeerde oplossing voor een terechte vraag: waarheen met onze intensieve veehouderijsector?

Niet het landelijk bepalen van een bovengrens aan de grootte van een stal is de gewenste uitkomst van het maatschappelijk debat over megastallen. Dat zou lijken op symboolpolitiek en symptoombestrijding. Alleen al in Limburg hebben we nu al meer dan 140 vergunde stallen die voldoen aan de definitie van xe2x80x98megastalxe2x80x99. De kern van het door staatssecretaris Bleker ingezette debat over megastallen gaat over welke visie hebben we op de toekomst van de veehouderijsector in ons land. Een toekomstvisie die hard aan herziening toe was na de uitbraak van dierziektes die serieuze risicoxe2x80x99s meebrachten voor de volksgezondheid.

Uit onderzoek blijkt dat de opvattingen van de Nederlandse bevolking uiteen lopen: 17% wijst megastallen resoluut af, terwijl 13% ermee instemt. De grootste groep heeft nog geen definitieve mening bepaalt. In het nuttige brede maatschappelijke debat dat nu gaande is onder leiding van oud-minister Alders gaat het gelukkig ook steeds meer om onze visie op de toekomst van de veehouderij in Nederland. In het debat draait het vooral om de argumenten op het gebied van dierenwelzijn en mogelijke risicoxe2x80x99s voor de volksgezondheid. In het verleden ging het debat nog vooral om milieu en natuur. Door met name de uitbraak van Q-koorts en de overslag naar mensen toe is dat gekenterd.

Om aan nieuwe eisen te voldoen en de investeringen rendabel te maken zal de druk op schaalvergroting niet minder worden. De uitkomst van het debat zal dus niet zijn een begrenzing van de grootte van de veebedrijven. Bepalend zijn de nieuwe maatschappelijke eisen aan de veehouderij in relatie tot de volksgezondheid en het dierenwelzijn. Deze eisen moeten vertaald worden in een toekomstbestendige veehouderijsector. Met het accent op duurzame ontwikkeling. Uit onderzoek blijkt ook dat de meeste Nederlanders een voorkeur hebben voor een scenario waarin schaalvergroting wordt toegestaan, maar wordt gekoppeld aan strenge regels op het gebied van landschappelijke inpassing, volksgezondheid en dierenwelzijn.

Dat de veehouderijsector niet kan blijven zoals die vandaag is, zal zeker een uitkomst zijn van het maatschappelijke debat en de discussie daarna in de Tweede Kamer. Dat zal voor velen geen verrassing zijn. De varkenspestcrisis heeft destijds geleid tot de Reconstructiewet en de keuze om de veehouderijbedrijven meer te gaan concentreren in de zogenoemde Landbouwontwikkelingsgebieden. Daarbij is ervoor gekozen om deze gebieden zoveel mogelijk op afstand te zetten van belangrijke natuurgebieden. Er is in de veehouderij de afgelopen jaren veel bereikt om de natuur minder te belasten en milieu-emissies terug te dringen. Er zijn allerlei innovaties geweest die de ammoniakuitstoot, de geuremissie en zelfs de fijnstofuitstoot in de nieuwste stallen hebben teruggedrongen tot een fractie van de traditionele huisvesting. De noodzaak dus om concentratiegebieden zo ver mogelijk weg te houden van natuurgebieden is daarmee minder geworden. De uitbraak van Q-koorts en de vrees voor andere infectieziekten die kunnen worden overgedragen van dier op mens leiden nu tot een ander accent, namelijk de veehouderijbedrijven zoveel mogelijk saneren in dorpsranden en weghouden bij woonwijken. Daarmee is de concentratiegedachte niet weg. Wel zullen de gestelde eisen aan de landbouwontwikkelingsgebieden daarmee veranderen.

De winst van het huidige debat over megastallen is dat er meer aandacht is gekomen voor de relatie tussen veehouderij en volksgezondheid en dat het gewenst is dat er op dat punt heldere nationale kaders komen. Het instrument van een Gezondheidseffect screening (GES) is nog maar zeer beperkt toegepast bij het bepalen van ontwikkelingsruimte voor de veehouderij en dat zou nationaal veel beter ingekaderd kunnen worden.

En met die landelijke kaders kunnen gemeenten en provincies prima zelf bepalen welke veehouderij waar mogelijk is, waar sanering aan de orde is en hoe de kwaliteit van het landelijk gebied geborgd kan worden. Terecht wijst de VNG een landelijk regime met een absolute begrenzing van de schaalgrootte voor de veehouderij af als onnodig en onwenselijk. De gemeente staat als eerste overheid het dichtst bij de burgers en kan het beste in dialoog met alle belangen de afwegingen maken die passen bij die lokale omstandigheden. Dat is zeker geen gemakkelijke opgave voor lokale bestuurders en politici maar wel een waar zij voor dienen te staan en die zij moeten kunnen verantwoorden voor de lokale bevolking. Vanwege emoties of burgerinitiatieven de verantwoordelijkheid maar doorschuiven naar een hogere bestuurslaag zou pas echt een teken van zwakte zijn.

Op verzoek van het weekblad Hallo Horst aan de Maas heb ik gedurende mijn vakantieperiode enkele impressies opgeschreven. Voor de volgers van mijn blog heb ik deze columns hier nogmaals op een rij gezet.

Kramperen
We gaan dit jaar kamperen. Dat besluit hebben we in ons gezin dit voorjaar genomen. Jarenlang gingen we samen op vakantie met vrienden die kinderen hebben van een vergelijkbare leeftijd. De afgelopen paar jaar zijn we niet meer samen met hen op vakantie gegaan. Daar waren verschillende redenen voor. Het ene jaar de verhuizing die in de zomerperiode plaats vond; het andere jaar hadden de meiden afspraken met vriendinnen om met hen wat te ondernemen en twee jaar geleden hadden we een bijzondere reden. We dachten dat het mogelijk de laatste keer zou zijn dat we met het voltallige gezin op vakantie zouden gaan. Immers onze oudste dochter bexc3xabindigde haar middelbare schoolcarrixc3xa8re en ging op kamers wonen. Dus maakten we er in dat jaar een speciale vakantie van: met het vliegtuig naar een warm resort. En afgelopen jaar was de jongste dochter uitgenodigd om met een vriendin en haar familie mee te gaan naar Zuid-Frankrijk en besloten wij lekker thuis te blijven.

Dit jaar dus wel op vakantie. Echter zonder de oudste dochter die 6 maanden in Nieuw Zeeland stage loopt en er nog een maandje Australixc3xab aan heeft vastgeplakt. Onze vrienden hebben ons overgehaald om weer met hen op vakantie te gaan; leuk ook voor onze jongste zoon die een hartsvriendin heeft in xc3xa9xc3xa9n van hun dochters. Okxc3xa9, we gaan dus samen. Maar waarheen en hoe? Vooral dat laatste hield mijn echtgenote Jolanda nogal bezig.

Enkele jaren geleden hadden we een caravan en die is verkocht. Onze vrienden hebben al heel lang een caravan waarmee ze een paar keer per jaar met hun gezin op vakantie gaan. Voor hen was duidelijk hoe we de vakantie zouden gaan vieren: met de caravan. Wij werden overgehaald. We vinden het ook wel gezellig om samen te reizen. Dus hebben we een caravan gehuurd; zo xc3xa9xc3xa9n die je alleen maar hoeft aan te koppelen. Alles zit erop en eraan, zeggen ze. Alleen voor kleren en beddengoed moet je zelf zorgen. We gaan dus kamperen. Hoewel ik er niet echt naar uitkijk om zolang achter het stuur te zitten en Jolanda vroeger kamperen altijd omschreef als kramperen. Volgende week meer.

Sanitair
Dit jaar gaan we kamperen. Met vrienden die een gezin hebben met 4 dochters trekken we er dit jaar met de caravan op uit. Ons gezin bestaat uit Jolanda en mij en een dochter en zoon. De oudste dochter gaat niet mee want die verblijft nog in Australixc3xab. Na het besluit samen met de caravan te gaan is de volgende vraag waar naar toe? Vroeger toen we ook vaak gingen kamperen, besteedden we daar niet zo veel aandacht aan. ANWB-kampeergids mee en dan zagen we het onderweg wel. Het gezin wordt groter, de kinderen ouder en dus nemen de eisen waaraan een kampeerplek moet voldoen toe. De kinderen hebben daarbij ook eigen wensen en voorkeuren. In het voorjaar spreken we af bij elkaar te komen om onze bestemming te gaan bepalen. Altijd een gezellige middag waarbij tussendoor de vaders via hun laptop selecties maken op grond van de belangrijkste keuzes. Dat we naar de zon willen is snel besloten, vervolgens gaat het om de regio, nabijheid van steden, het landschap, mogelijkheden om te zwemmen enzovoorts. De verschillende campings die op het scherm langskomen geven veel informatie met mooie plaatjes erbij. Soms kun je virtueel al over de camping lopen en een 360 graden beeld vormen van de mogelijke plekken waar je zou kunnen vertoeven. Uiteindelijk blijven er een aantal potentixc3xable campings over in een paar gebieden. En wat is nu uiteindelijk de doorslaggevende faktor die bepaald waar we naar zullen afreizen? De kwaliteit van het sanitair! Voor een man blijft dat een onbegrijpelijk besluitvormingsproces. Waar we nu dit jaar precies naar toegaan? Misschien vertel ik het u volgende week.

In d'n bongerd
We gaan dit jaar samen met vrienden kamperen en hebben daarvoor een caravan gehuurd en in het voorjaar een camping uitgezocht. In mijn vorige twee vakantie-columns heb ik dat al nader toegelicht. Waar we echter naar toe gaan heb ik nog niet onthult. Het bijzondere selectieproces heeft ons uiteindelijk doen besluiten dit jaar naar Zuid-Tirol af te reizen, meer concreet naar de streek rond Merano. De hoofdstad van de ' badcultuur' (!) in Italixc3xab, met de thermen van Matteo Thun. Een mooi gebied in De Dolomieten. Groene bergen met mooie chalets en schone dorpen. Een bijzonder gebied, want je waant je in Oostenrijk, er wordt vooral Duits gesproken en heel veel namen zijn in het Duits en toch ben je in Italixc3xab. Het gekonkefoezel van Engeland, Frankrijk en Rusland met Italixc3xab in 1915 leidde ertoe dat Italixc3xab zich aansloot bij de 'entente' en zijn neutrale positie verliet. In ruil daarvoor kreeg het Zuid-Tirol, uiteraard zeer tegen de zin van de toenmalige bewoners van het gebied.

In dit gebied kamperen wij in de hoofdstad van de Tiroolse fruitteelt. Vlak langs de Etsch, of de Adige zoals de Italianen de rivier noemen, waar het grootste aaneengesloten fruitteeltgebied van Europa ligt met een oppervlakte aan boomgaard zo groot als geheel Horst aan de Maas. Tussen al die appels, Golden Delicious, Gala, Stark en Braeburn hebben wij onze tent opgezet. In een mild mediterraan klimaat met overdag vooral zon en 's avonds regelmatig een buitje. De groeten dus vanuit d'n bongerd.

Lezen en eten
Dit jaar zijn we met twee families gaan kamperen in Zuid-Tirol, in Lana, midden in het grootste fruitteeltgebied van Europa. We staan met twee caravans op een kleine, maar luxe camping. Wat mij opvalt, nu we weer eens kamperen is het grote aantal schotels op campers en caravans en dat veel vakantiegangers laptops en I-pads hebben meegenomen. We kunnen ook tijdens onze vakanties niet meer zonder onze electronische hulpmiddelen. Om nog meer gastvrijheid te bieden, adverteren campings met de aanwezigheid van (gratis) wifi-netwerken zodat hun kampeerders ook tijdens de vakantie zich volop kunnen bewegen op de digitale snelweg. Ook wij xe2x80x93 en onze kinderen xe2x80x93 maken er regelmatig gebruik van, voor of na sportieve of culturele uitjes of na het zwemmen in het zwembad.

Daarnaast kan ik ook genieten van een goed boek. Voor deze vakantie heb ik vier boeken meegenomen en ze nagenoeg compleet uitgelezen. Het boek wat mij het meeste aansprak was het boek van Carolyn Steel getiteld xe2x80x98De hongerige stadxe2x80x99. De stelling van de schrijfster is dat voedsel ons leven vormt en heel veel ontwikkelingen in de geschiedenis heeft bepaald. Ze beschrijft heel mooi de afhankelijkheid van de steden door de eeuwen heen van het ommeland en hoe die wederzijdse afhankelijkheid steeds meer uit beeld is geraakt bij de moderne stadsbewoners. Ook de macht van de supermarkten wordt door deze architecte en universitair docente belicht. Het boek zet mij nog nadrukkelijker aan het denken over ons hele voedselsysteem van producent tot en met supermarkt. Na het lezen van het boek ben ik nog bewuster in het vakantiegebied de kleinere winkels gaan opzoeken van bakker, slager tot kleine kruidenier en heb ik genoten van de locale producten. Want eten vormt het leven, ook tijdens de vakantie.

Home sweet home
Net als de planning van de vakantie is ook het bexc3xabindigen en thuis aankomen een niet te onderschatten onderdeel. Op onze camping zie je hoe verschillend mensen daarin staan. Er zijn vakantiegangers die al drie dagen voor vertrek aan het ruimen en pakken zijn; er zijn er ook die rond 10 uur ineens in beweging komen en om 12 uur weg zijn. Sommigen hebben veel tijd nodig om van de xe2x80x98nieuwexe2x80x99 buren afscheid te nemen, anderen zijn weg voor je het in de gaten hebt. Prachtig om dat zo af en toe eens te aanschouwen. Wij hebben geluk dat het warm en droog is als wij de dag voor vertrek de tent inpakken en de auto volstouwen zodat we de laatste nacht nog in de caravan kunnen slapen. xe2x80x99s Ochtends alles rustig inpakken, xe2x80x99s middags genieten van het zwembad en het terras en xe2x80x99s avonds met zxe2x80x99n allen naar de pizzeria om het einde van ons kamperen te vieren. Afsluitend nog een heerlijke Venetiano op het terras en nagenieten van de belevenissen. Het terugreizen verloopt de volgende twee dagen gelukkig ook voorspoedig met een overnachting in de buurt van Karlsruhe.

Bij thuiskomst is het ook hier (voor de afwisseling) warm. Het weer ruiken van het eigen huis, zien dat alles er bijna nog zo uit ziet als bij vertrek geeft een heerlijk gevoel. Het opruimen, schoonmaken en afleveren van de caravan, wassen van de kleren e.d. verloopt dit jaar even soepel als de terugreis. Het lijkt wel alsof we elk jaar kamperen en hier geoefend in zijn.

En als we dan de zondag na thuiskomst, ook de oudste dochter na 7 maanden Nieuw Zeeland en Australixc3xab weer in de armen sluiten besef je dat het eigenlijk nergens beter is dan xe2x80x98home sweet homexe2x80x99. Toch mooi dat je eerst op vakantie gaat om dat weer eens te beseffen.

De week waarin de schoolvakanties al zijn begonnen, er nationaal bestuurlijk overleg is over de Topsector Tuinbouw en Uitgangsmaterialen met de voorzitter van Greenport Holland, Loek Hermans, we de intentieverklaring over de vorming van een Regionale Uitvoeringsdienst voor Handhaving ondertekenen en ik een kort bezoek breng aan de BBQ die Sunpower heeft georganiseerd voor de poolse werknemers en studenten.

Het bestuurlijk overleg over de Topsector Tuinbouw en Uitgangsmaterialen is erop gericht om aan te geven wat wij als regionale overheden, provincies en gemeenten van plan zijn te gaan doen om het Topsectoradvies Tuinbouw en Uitgangsmaterialen mede te realiseren. Het Topsectoradvies is in juni uitgebracht (www.greenportholland.com) en overhandigd aan Minister Maxime Verhagen van EL&I als xe9xe9n van de tien rapporten waar de Minister om gevraagd heeft waarop het Kabinet de komende jaren de Innovatiemiddelen gaat inzetten. In het advies wordt allereerst geconcludeerd dat de tuinbouw echt een topsector is in onze economie met een binnenlandse productie van 12,5 mrd euro, 17 mrd aan export en meer dan 450.000 banen. Een sector die vanwege zijn kennisintensiteit bij kan dragen aan duurzame oplossingen voor wereldvraagstukken op het terrein van voedselvoorziening en x96zekerheid. De sector geeft aan dat de totale investering in de sector door bedrijven, kennisinstellingen en overheid wordt geschat op 3 -4 mrd per jaar, waarbij de bedrijven hun jaarlijkse R&D investeringen zullen verhogen tot 2020 van 650 mln euro tot 790 mln euro. Greenport Venlo is een van de gebieden die volop kan profiteren de komende jaren van de investeringen in deze speerpuntsector. Overigens draagt de regio direct en indirect fors bij om de nationale ambities waar te maken. De Floriade 2012 kan daarbij zeker fungeren als internationaal podium voor zowel sector als regio.

Dit was de week van het OLS in Stokkum-Bilsen, het Handhavingsconvenant van de regio met de Voedsel en Waren Autoriteit, de provincie, waterschap Peel en Maas en Rijkswaterstaat, de uitreiking van de beste Bed&Breakfast aan La Rxe9sidence in Lottum, de laatste raadsvergadering voor de vakantie, de regionale aanpak rond arbeidsmigranten en het zomercarnaval in Horst.

Het samenwerkingsconvenant inzake Handhaving in de primaire sector dat we op maandag 4 juli ondertekenden is het eerste van die vorm in Nederland. Het is de bedoeling dat als een handhaver van xe9xe9n van de partijen op stap gaat richting de agrarische sector hij meteen ook gaat voor alle andere partijen zodat niet meerdere handhavingsdiensten onafhankelijk van elkaar de bedrijven lastig vallen met controles. Voorafgaande aan dit convenant is al een jaar proefgedraaid via een zogenoemde pilot. De ervaringen waren van dien aard dat nu de samenwerking wordt bestendigd en verder uitgebouwd.

Aanleiding tot de pilot en het convenant was een brief van het Kabinet in 2006 aan de Tweede Kamer waarin de regering aankondigde te willen komen tot fundamentele veranderingen in de uitvoering van het toezicht en het wegnemen van onnodige toezichtslast. Het voornemen kreeg de naam x93Vernieuwing Toezichtx94. Het Kabinet wilde met dit beleid ervoor zorgen dat de toezichtlast voor onder andere de land- en tuinbouwsector minder werd en efficixebnter. Het doel werd gesteld op 25% minder toezichtslast. In de pilot in onze regio heeft ook de LLTB actief deelgenomen.

In mijn korte toespraak bij de ondertekening van het convenant heb ik gesteld dat we nog verder terug kunnen xe9n moeten met onze handhaving, controle en toezicht. En dat zou moeten kunnen zonder aan effectiviteit te verliezen. Dit kan volgens mij bereikt worden als:

- Partijen meer gegevens bereid zijn uit te wisselen en van elkaar te leren;
- We veel meer uitgaan van vertrouwen en verantwoordelijkheid bij het stellen van regels en vergunningen en het gebruikmaken van marktgestuurde kwaliteitssystemen.
- We differentiatie en maatwerk durven toepassen zowel op sectorniveau als op bedrijfsniveau. Vrij vertaald betekent dit de slechterikken continu en in de volle breedte op de huid gaan zitten en de goeden belonen door af te zien van controles.

Ik heb daarbij voorgesteld om bovenop de doelstelling van Vernieuwing Toezicht van 25% minder toezichtslast er met elkaar nog een doelstelling van 25% vermindering op te zetten. Dat kan alleen met nog meer samenwerking xe9n actieve medewerking van de sector. Zonder dat eenieder zich concreet aan deze ambitie wilde vastleggen had ik wel de indruk dat alle partijen de uitdaging wilden aangaan de grenzen op te zoeken.

De week waarin de schoolvakanties al zijn begonnen, er nationaal bestuurlijk overleg is over de Topsector Tuinbouw en Uitgangsmaterialen met de voorzitter van Greenport Holland, Loek Hermans, we de intentieverklaring over de vorming van een Regionale Uitvoeringsdienst voor Handhaving ondertekenen en ik een kort bezoek breng aan de BBQ die Sunpower heeft georganiseerd voor de poolse werknemers en studenten.

Het bestuurlijk overleg over de Topsector Tuinbouw en Uitgangsmaterialen is erop gericht om aan te geven wat wij als regionale overheden, provincies en gemeenten van plan zijn te gaan doen om het Topsectoradvies Tuinbouw en Uitgangsmaterialen mede te realiseren. Het Topsectoradvies is in juni uitgebracht (www.greenportholland.com) en overhandigd aan Minister Maxime Verhagen van EL&I als xc3xa9xc3xa9n van de tien rapporten waar de Minister om gevraagd heeft waarop het Kabinet de komende jaren de Innovatiemiddelen gaat inzetten. In het advies wordt allereerst geconcludeerd dat de tuinbouw echt een topsector is in onze economie met een binnenlandse productie van 12,5 mrd euro, 17 mrd aan export en meer dan 450.000 banen. Een sector die vanwege zijn kennisintensiteit bij kan dragen aan duurzame oplossingen voor wereldvraagstukken op het terrein van voedselvoorziening en xe2x80x93zekerheid. De sector geeft aan dat de totale investering in de sector door bedrijven, kennisinstellingen en overheid wordt geschat op 3 -4 mrd per jaar, waarbij de bedrijven hun jaarlijkse R&D investeringen zullen verhogen tot 2020 van 650 mln euro tot 790 mln euro. Greenport Venlo is een van de gebieden die volop kan profiteren de komende jaren van de investeringen in deze speerpuntsector. Overigens draagt de regio direct en indirect fors bij om de nationale ambities waar te maken. De Floriade 2012 kan daarbij zeker fungeren als internationaal podium voor zowel sector als regio.

Dit was de week van het OLS in Stokkum-Bilsen, het Handhavingsconvenant van de regio met de Voedsel en Waren Autoriteit, de provincie, waterschap Peel en Maas en Rijkswaterstaat, de uitreiking van de beste Bed&Breakfast aan La Rxc3xa9sidence in Lottum, de laatste raadsvergadering voor de vakantie, de regionale aanpak rond arbeidsmigranten en het zomercarnaval in Horst.

Het samenwerkingsconvenant inzake Handhaving in de primaire sector dat we op maandag 4 juli ondertekenden is het eerste van die vorm in Nederland. Het is de bedoeling dat als een handhaver van xc3xa9xc3xa9n van de partijen op stap gaat richting de agrarische sector hij meteen ook gaat voor alle andere partijen zodat niet meerdere handhavingsdiensten onafhankelijk van elkaar de bedrijven lastig vallen met controles. Voorafgaande aan dit convenant is al een jaar proefgedraaid via een zogenoemde pilot. De ervaringen waren van dien aard dat nu de samenwerking wordt bestendigd en verder uitgebouwd.

Aanleiding tot de pilot en het convenant was een brief van het Kabinet in 2006 aan de Tweede Kamer waarin de regering aankondigde te willen komen tot fundamentele veranderingen in de uitvoering van het toezicht en het wegnemen van onnodige toezichtslast. Het voornemen kreeg de naam xe2x80x9cVernieuwing Toezichtxe2x80x9d. Het Kabinet wilde met dit beleid ervoor zorgen dat de toezichtlast voor onder andere de land- en tuinbouwsector minder werd en efficixc3xabnter. Het doel werd gesteld op 25% minder toezichtslast. In de pilot in onze regio heeft ook de LLTB actief deelgenomen.

In mijn korte toespraak bij de ondertekening van het convenant heb ik gesteld dat we nog verder terug kunnen xc3xa9n moeten met onze handhaving, controle en toezicht. En dat zou moeten kunnen zonder aan effectiviteit te verliezen. Dit kan volgens mij bereikt worden als:

- Partijen meer gegevens bereid zijn uit te wisselen en van elkaar te leren;
- We veel meer uitgaan van vertrouwen en verantwoordelijkheid bij het stellen van regels en vergunningen en het gebruikmaken van marktgestuurde kwaliteitssystemen.
- We differentiatie en maatwerk durven toepassen zowel op sectorniveau als op bedrijfsniveau. Vrij vertaald betekent dit de slechterikken continu en in de volle breedte op de huid gaan zitten en de goeden belonen door af te zien van controles.

Ik heb daarbij voorgesteld om bovenop de doelstelling van Vernieuwing Toezicht van 25% minder toezichtslast er met elkaar nog een doelstelling van 25% vermindering op te zetten. Dat kan alleen met nog meer samenwerking xc3xa9n actieve medewerking van de sector. Zonder dat eenieder zich concreet aan deze ambitie wilde vastleggen had ik wel de indruk dat alle partijen de uitdaging wilden aangaan de grenzen op te zoeken.